W zależności od warunków otoczenia w jakich przebywa meteoryt na Ziemi, podlega on licznym zmianom mikro- i makroskopowym. Środowisko ziemskie jest niesprzyjające dla meteorytów. W przestrzeni kosmicznej meteoryt pozostawał w stanie praktycznie niezmienionym przez miliony, a nawet miliardy lat od chwili, w której oddzielił się od swojego ciała macierzystego lub zakończył się proces jego formowania.

Większość znajdywanych meteorytów jest obiektami które spadły na Ziemię nie wcześniej niż 2.5 mln lat temu (wskazują na to datowania izotopami promieniotwórczymi ¹⁴C, ²⁶Al, ³⁶Cl i ¹⁰Be), wyjątkiem są kopalne chondryty z ordowickiej formacji Brunflo i Osterplana w południowej Szwecji (ich wiek ziemski oceniono na 450-470 mln lat). Bardzo stare są również meteoryty księżycowe i marsjańskie...!.
  W warunkach ziemskich od chwili spadku meteorytu, zaczynają na niego działać procesy mechaniczne, chemiczne i fizyczne powodujące zmiany jego składu, struktury i formy. Wilgoć w połączeniu ze zmianami temperatury umożliwia szybkie zachodzenie różnych procesów chemicznych powodujących zmiany składu chemicznego i mineralnego - powstają minerały wtórne, utlenia się stop Fe-Ni, zachodzi metasomatoza. Mróz i lód powodują pękanie i rozpad meteorytu. Wiatr i abrazja zmieniają jego wygląd i formę - zanika skorupa obtopieniowa, meteoryt zmienia kolor, pojawiają się spękania i defragmentacja. 'Zanieczyszczenia chemiczne' i 'biologiczne' w otaczającym środowisku powodują zafałszowanie jego pierwotnego składu. Przy badaniu meteorytu ważne jest zatem odróżnienie cech nabytych w wyniku wietrzenia na Ziemi od jego cech pierwotnych.

Skala W – Wlotzka 1993

Stopień zwietrzenia jest jednym z ogólnie przyjętych parametrów służącym do opisu meteorytów. Obok klasy/typu i stopnia zszokowania (S) dodaje się parametr W. (Skala W jest rekomendowana przez Committee on Meteorite Nomenclature of the Meteoritical Society.)
  Powszechnie przyjęta skala stopnia zwietrzenia W0–W6, opracowana przez F. Wlotzka [Wlotzka 1993], opiera się na ocenie efektów wietrzenia metalu i siarczków obserwowanych pod mikroskopem optycznym w świetle odbitym, jak i na płytce cienkiej w mikroskopie polaryzacyjnym. Proces wietrzenia w pierwszej kolejności dotyka metalu (stopu Fe-Ni), następnie siarczków (troilit), w końcowej fazie oliwinu i piroksenu [Minerals]. Stopień zmian w obrębie minerałów pozwala również określić czas przebywania meteorytu na Ziemi, tzw. czas ekspozycji na czynniki wietrzenia.

  To właśnie mikroskopowa ocena zmian zachodzących w meteorycie pozwala na ocenę jego stopnia zwietrzenia. Znaleziony zfragmentowny meteoryt niekoniecznie musi mieć wysoki stopień W. Meteoryt pozbawiony skorupy obtopieniowej również nie musi być mocno zwietrzały, wystarczy, że leżał na pustyni i abrazja szybko zmieniła wygląd jego powierzchni.

† W tabeli podano orientacyjny czas ekspozycji sporządzony w oparciu o znaleziska na Saharze (w Algierii i Libii) i pustynnych terenach Ameryki (Roosevelt County i New Mexico). W innych warunkach klimatycznych są to już inne wartości czasu ekspozycji.

  Klasyfikacja W0–W6 jest stosowana tylko do opisu stopnia zwietrzenia chondrytów zwyczajnych i enstatytowych, lecz z powodzeniem może być stosowana do opisu innych typów.

Oryginalny opis – weathering grade Wlotzka, 1993

  O wieku i stopniu zwietrzenia meteorytów z Omanu [Al-Kathiri+ 2005].

Źródła: [Wlotzka 1993]

Skala ANTMET – Cassidy, Otto

Druga będąca w użyciu skala stopnia wietrzenia meteorytów, została opracowana przez poszukiwaczy z Meteorite Working Group przy NASA Johnson Space Center zajmujących się poszukiwaniami meteorytów na Antarktydzie. Opracowana dla wstępnej oceny stopnia zwietrzenia, jest bardzo pobieżna i subiektywna oraz opiera się na zewnętrznych oględzinach znaleziska. Jest ona również bardzo zgrubna, składają się na nią tylko cztery kategorie A, B, C i E ["weathering" categories].

Oryginalny opis – weathering grade Cassidy, Otto

Wlotzka w swej publikacji przytacza przykład 'rozbieżności' pomiędzy obiema skalami. W 'kontrolnej' grupie 53 chondrytów zwyczajnych z Antarktydy klasyfikowanych jako A-C tylko 9 miały stopień utlenienia W2, pozostałe miały W1. Również istnieją znaczne różnice w czasie ekspozycji – meteoryty znajdywane na Antarktydzie ulegają procesom wietrzenia dużo wolniej. Przykładowo ALH77278 (kategoria A) o stopniu wietrzenia W1 ma ziemski wiek 320 tys. lat. Większość znajdywanych na Antarktydzie meteorytów jest w bardzo dobrym stanie. Często zachowana jest na nich skorupa obtopieniowa, a procesy utlenienia przebiegają bardzo powoli – 'zatopiony' w lodzie meteoryt znajduje się w środowisku beztlenowym o minimalnych wahaniach temperatury oraz jest chroniony przez lód przed abrazją.

Źródła: [Cassidy 1980; Cassidy W.A. 1980. Meteoritical Bulletin No. 57, Meteoritics 15:93–94], [???Otto 1992]

Skala wi – Rubin, Huber

Skala Wlotzki (W) została opracowana dla chondrytów zwyczajnych i wykorzystuje obserwowane skutki wietrzenia stopu Fe-Ni w meteorytach. Chondryty CK i R, które mają bardzo mało metalu wymagają innego podejścia. W 2005 roku Rubin i Huber [Rubin+ 2005] zaproponowali odrębną skalę oceny stopnia zwietrzenia meteorytów tych dwóch typów. Zaproponowana przez nich skala wskaźnika zwietrzenia wi (weathering index) (zaaprobowana przez Meteoritical Society) opiera się na stopniu zabarwienia krzemianów. Oceny dokonuje się na świeżo wypolerowanej powierzchni zgładu płytki cienkiej w świetle przechodzącym, polaryzatory równoległe.

  Najniższy stopień zwietrzenia to wi-0 – okaz niezwietrzały mniej niż 5vol.% krzemianów zabarwionych jest na brązowo; ...; silnie zwietrzały wi-5 – ponad 95vol.% krzemianów ma zabarwienie brązowe; stopień wi-6 opisuje skrajnie zwietrzałe, niemal kompletnie zabarwione na brązowo, krzemiany maficzne (mafic; zabarwione lub barwne) w znacznym stopniu zastąpione zostały krzemianami warstwowymi (phyllosilicates; minerały z grupy serpentynitu np. nepouit, klinochryzotyl, antygoryt). Szczegółowe stopnie skali poniżej w tabeli. Ładne przykłady różnych stopni wi w publikacji Rubina i Hubera.

Oryginalny opis – weathering index Rubin and Huber

Źródła: [Rubin+2005; Rubin A.E., Huber H., (2005), A weathering index for CK and R chondrites. MASP 40, pp.1123–1130, 2005]

Jak wietrzeją meteoryty na pustyni, można poczytać w artykule Svenda Buhla – Desert meteorites in situ.

'Wietrzenie po wietrzeniu'

Meteoryty podlegają procesowi wietrzenia nie tylko w terenie, ale również w gablotach i szufladach wszystkich kolekcji, jak je chronić? – artykuł o metodzie VCI i opis produktów VpCI firmy Cortec: art. Mason III William, Praktyczna metoda ochrony kolekcji meteorytów na wystawie za pomocą emiterów VCI – najczęstsze pytania, METEORYT 1/2008, pp.22–23! [Obszerniej o konserwacji meteorytów żelaznych]

art. Mason III William, Tak Dorothy, Michael Blood ma zardzewiałe meteoryty... no, miał!, METEORYT 3/2008, pp.26–28. Artykuł o przygotowywaniu, trawieniu i konserwacji płytek meteorytów żelaznych. Opis technologii VCI firmy Cortec.

art. Mason III William, Ponowne przeanalizowanie metod poprawy jakości życia kolekcji meteorytów, METEORYT 4/2007, pp.22–23. Opis próżniowej metody konserwacji meteorytów.

art. Mulvany Patrick S., Przechowywanie meteorytów w komorach próżniowych, METEORYT 2/2006, pp.9–14. Opis próżniowych metod konserwacji meteorytów.

art. Kosmulski Marek, Krytyka "metody próżniowej" przechowywania meteorytów, METEORYT 4/2006, p.13. Polemika z wcześniejszym artykułem o metodzie próżniowej.