O największych obserwowanych chondrach ("macrochondrules") traktuje artykuł Bridgesa i Hutchisona [Bridges+ 1997]. Badali oni największe obserwowane w chondrytach chondry i jednorodne, duże inkluzje.

Z zaobserwowanych przez nich bardzo dużych chondr (>5 mm) warto może wymienić kilka:

• radialna brązowa piroksenowa chondra o średnicy 9 mm w meteorycie Gladstone (H6);

• chondra o średnicy 11 mm z otoczką w Richardton* (H5);

• chondra z ciemną otoczką, ~10 mm, Bluff (a) (L5);

• roztrzaskana o nieregularnym zarysie chondra promienista piroksenowa o średnicy 18 mm w Hajmah (c) (L5/6);

• blada, nieregularna chondra belkowa o średnicy 13 mm w De Nova (L6);

• belkowa chondra o drobnych belkach o średnicy 7 mm w Parnallee* (LL3.6).

Właśnie w meteorycie Parnallee* (LL3.6) stwierdzili oni największy udział dużych chondr spośród przebadanych przez nich meteorytów. Nie stwierdzili zasadniczych różnic w udziale dużych chondr w zależności od typu petrograficznego (od 3 do 6). W chondrytach zwyczajnych typu H udział dużych chondr jest mniejszy niż w typach L i LL.

  U Nortona [Norton 2002] jest zamieszczona informacja o znalezieniu chondry o średnicy 25 mm w meteorycie Allende* (CV3.2), dodatkowo w archiwum meteorytowej listy dyskusyjnej jest news o 48 mm (!!) chondrze w Djati-Pengilon* (H6), ale nie udało mi się znaleźć potwierdzenia tego news'a. Zdjęcie bardzo dużej i ładnej chondry w meteorycie NWA3118 za zbiorów Dona Edwardsa, moża zobaczyć na stronach EoM.

Na zamieszczonych tu fotografiach mogą być inkluzje z fragmentów meteorytów innych typów, a nie koniecznie 'mega' chondry. Bez szczegółowych badań, po samym wyglądzie obiektu nie można jednoznacznie stwierdzić czy mamy do czynienia z chondrą czy też inkluzją!